Wirtualne zwiedzanie Biblioteki Jagiellońskiej

Biblioteka Jagiellońska współcześnie: https://bibliotekajagiellonska.wkraj.pl/html5/index.php?id=78961&fbclid=IwAR0aofqKstCxN_G4RhTBT7Fwtua4QW2K-5BriYG4Jnke7ZQ0_YRnUtRufKM#78961/0

A może wolisz obejrzeć film: https://youtu.be/FpkCOKfiU3I ,

albo panoramę z drona: https://bibliotekajagiellonska.wkraj.pl/html5/index.php?id=78961&fbclid=IwAR0aofqKstCxN_G4RhTBT7Fwtua4QW2K-5BriYG4Jnke7ZQ0_YRnUtRufKM#83563/312,21

Dzieje Biblioteki Jagiellońskiej – głównej biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego – są ściśle związane z historią uczelni. Biblioteka Jagiellońska – to nazwa utrwalona dopiero w drugiej połowie XIX w.

Początki Biblioteki sięgają XIV w.  Założył ją król Kazimierz Wielki.

W 1536 r. Bartłomiej z Lipnicy ustanowił fundację na uposażenie kustosza, który miał obowiązek regularnego udostępniania książek. W 1559 r. Benedykt z Koźmina testamentem przeznaczył na kupno nowych dzieł roczne odsetki od kapitału wynoszące 50 złotych polskich. Od tego czasu zbiory powiększały się nie tylko dzięki darowiznom, ale również dzięki systematycznym zakupom.

W XVI w. Biblioteka była chlubą Uniwersytetu. Jej zbiory w dalszym ciągu systematycznie się powiększały. Odwiedzały ją wybitne osobistości, wśród których nie brakowało również królów.

W XVII i XVIII w. biblioteka nieco podupadła. Dźwignęła się dopiero pod opieką powołanej w 1773 r. Komisji Edukacji Narodowej, która w ramach reformy Uniwersytetu Krakowskiego przyznała na jej potrzeby stały fundusz. Na wniosek Hugona Kołłątaja do Biblioteki dołączono księgozbiory innych kolegiów. Od tego czasu Biblioteka stała się biblioteką ogólnouniwersytecką o charakterze publicznym.

Utrata niepodległości przez Polskę w wyniku rozbiorów zahamowała nieco rozwój Biblioteki.

Największy rozkwit osiągnęła Biblioteka za dyrekcji Karola Estreichera (1868-1905), twórcy Bibliografii Polskiej. Dzięki niemu znacząco (do 85 000) wzrosła liczba poloników, co spowodowało, że Biblioteka nabrała charakteru narodowego – „Bibliotheca Patria”.

Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 r. miało duży wpływ na dalszy rozwój Biblioteki. Wybudowano wówczas nowy gmach. Zbiory przeprowadzono do niego zbiory dopiero podczas okupacji niemieckiej w 1940 r. W tym okresie Biblioteka została przemianowana na Staatsbibliothek Krakau. Polacy, głównie naukowcy oraz młodzież uczęszczająca na tajne komplety mieli nieoficjalny dostęp do zbiorów dzięki pomocy pracujących w Bibliotece polskich bibliotekarzy. Ich zasługą jest również to, że zbiory Biblioteki ucierpiały w nieznacznym stopniu.

Po II wojnie światowej nastąpił dynamiczny napływ nowych zbiorów. Stało się to dzięki regularnemu wpływowi egzemplarzy obowiązkowych. Przełomem w dziejach gromadzenia zbiorów był rok 1969. Rozpoczęto wówczas archiwizowanie druków polskich, przeznaczając na ten cel jeden z dwu otrzymywanych od wydawnictw egzemplarzy obowiązkowych. Znowelizowane w 1996 r. przepisy dotyczące egzemplarzy obowiązkowych rozszerzyły zakres pozyskiwanych materiałów bibliotecznych o dokumenty audiowizualne i elektroniczne. Szybki przyrost zbiorów bibliotecznych spowodował konieczność rozbudowy Biblioteki. W latach 1961-1963 przeprowadzono rozbudowę gmachu, powiększając jego niską część. W latach 1995-2001 wybudowano nowe skrzydło.

Ostatnie dziesięciolecie XX wieku i początek XXI wieku to dla Biblioteki okres wielkich przemian. Najpoważniejszą z nich była zapoczątkowana w 1993 r. komputeryzacja.

A jak obecnie wygląda biblioteka – zobaczcie sami:

https://bibliotekajagiellonska.wkraj.pl/html5/index.php?id=78961&fbclid=IwAR0aofqKstCxN_G4RhTBT7Fwtua4QW2K-5BriYG4Jnke7ZQ0_YRnUtRufKM#78961/0